จากภาพเบื้องหน้าที่ผมเห็น หมา...และสตรีสูงวัย ก้มหน้าเพื่อขอเศษเงินจากผู้ใจบุญที่เดินผ่านไปผ่านมา..ผมเกิดความรู้สึกสลดและระคนสงสาร ทำไมชีวิตของคนเรามีทางเลือกอีกเยอะ แล้วทำไม?? หญิงคนนั้น กับหมาตัวนั้น จึงเลือกทางออกมาเป็น...ขอทาน
ผมเห็นมาสองสามวันแล้ว สำหรับป้าคนนี้และหมาตัวนี้
...ความอยากรู้ทำให้ผมต้องหาคำตอบ แล้วคำตอบ จะมาจากไหน ก็ต้องมาจากต้นตอ
ผมจึงเริ่มที่จะควาญหาต้นตอที่มาของแหล่งคำตอบนั้น... เพื่อให้ได้ทราบว่าทำไม??
.... หลายชั่วโมงที่ผมยืนดูพฤติกรรมอยู่ห่างๆ หลังจากหย่อนแบ็งค์ยี่สิบลงไปสองใบในกระบอกน้ำสองอันนั้น
สิ่งที่ผมเห็นความเป็นห่วงซึ่งกันและกัน ของสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างสายพันธุ์ ป้าคนนั้นจะคอยหยิบเศษขนมปัง ออกมาให้หมาตัวนั้นกินเป็นระยะๆ และจะรินน้ำไว้ข้างๆ เพื่อคลายร้อน เช่นกันกับที่หมาตัวนั้น ก็จะคอยเลียต้นแขนของป้า เหมือนจะรู้ว่า เจ้าของมันคงจะเหนื่อยและอ่อนล้ากับการก้มหน้าเหมือนกัน...
ตะวันคล้อยไปนาน ป้าและหมา พยุงตัวเองลุกขึ้น ป้าลูบหัวหมาตัวนั้นเบาๆ พร้อมกับนำเชือกมาคล้องคอ จากนั้น การเดินทางของสองชีวิต จึงเริ่มขึ้น ในตอนนั้น ทำให้ผมรู้ว่า ป้า....แกตาบอด...
ในระหว่างทางที่เดินกลับที่พัก หมาตัวนั้น ทำให้ผมรู้สึกชื่นชมมันอยู่ในใจ ไม่ว่าจะเป็นการเห่าคอยให้คนหลบทาง หรือคอยเห่าเตือนนายของมันว่า ข้างหน้าเป็นทางต่างระดับ มีเสา มีป้ายโฆษณา และมีสิ่งกีดขวาง มันทำหน้าที่ของมัน เหมือนได้รับการอบรมจากค่ายฝึกสุนัขก็มิปาน
ซอยแคบๆ ห่างจากสะพานลอยที่แกนั่งขอทานไม่ไกลเท่าไหร่ ผมจึงได้เห็นว่า ที่พักของแกนั้น เป็นห้องเล็กๆ และก่อนที่จะถึงห้องที่แกอยู่นั้น แกได้แวะซื้อปลาทูทอดและข้าวสวย จากร้านขายอาหารด้านหน้าซอย สภาพซอยคงไม่ต้องบรรยาย มันหดหู่ใจผมเหลือเกิน....
ยิ่งได้ฟังคำจากคนที่รู้จักป้าแก ผม...ยิ่งเศร้าเหลือจะเอ่ย
แกชื่อป้าขวัญ แต่ก่อนน่ะ ก็ขายของหวานอยู่แถวๆนี้แหละ แกมีผัวนะ แต่ผัวแกตายเพราะโดนรถชน หลายปีแล้วล่ะ เวรซ้ำกรรมซ้อน ตัวแกเองก็ดันมาโดนไอ้พวกเดนมนุษย์ตีหัวขโมยเงินเมื่อสามปีก่อน ตาแกเลยบอด ส่วนนังหมาตัวนั้นน่ะ มันชื่ออีรอด ก็ป้าแกเห็นมันนอนอยู่ข้างถังขยะ จะตายแหล่มิแหล่ เลยเก็บมาเลี้ยง มันก็ดีนะ รู้บุญรู้คุณ สมกับที่ป้าเค้ารักษามัน ทั้งๆที่ก็ไม่ได้จะร่ำรวยอะไร
"แล้วไม่มีใครมาช่วยป้าเค้าหรือครับ ผมถามคนที่ขายกับข้าวที่ป้าแกซื้อ
จะมีใครมาช่วย ลูกเต้าก็ไม่มี มีมูลนิธิอะไร ก็ไม่รู้นะ เห็นมาดูอกนึงก็เงียบไป ไอ้คนแถวนี้ก็เห็นๆอ่ะนะ ว่าต่างคนต่างก็ดิ้นรน ก็อย่างที่เห็นน่ะแหละ.
จากคำถามและคำตอบหลายๆอย่าง ทำให้ผมเองรู้สึกว่า ทำไมหนอ คนรวยก็รวยจนล้นฟ้า คนจน จนอย่างเดียวไม่พอ ยังต้องมารักษาโรคประจำตัว ด้วยเงินจากเศษเหรียญ เช่นป้าขวัญคนนี้ หดหู่และอดสูใจเหลือเกิน ..
เมื่อผมได้คำตอบจากคนแถวนั้น ผมจึงเดินไป ณ ที่ห้องแคบๆ นั้น หยุดยืนมอง...
ป้ากำลังคลุกข้าวกับปลาทูที่ซื้อมา ให้นังรอด ส่วนตัวแก คงจะกินอิ่มแล้ว
นังรอด เห่าส่งสัญญาณ ให้ป้ารู้ว่า มีคนยืนดูอยู่ ผมจึงได้เริ่มคุยกับป้าแกเป็นเรื่องเป็นราว..
ขอบใจนะพ่อหนุ่ม สมัยก่อนก็มีคนมาช่วยเหมือนกัน แต่ก็ได้สักพัก ก็หายๆกันไป ป้าก็.. มันไม่ได้มีทางเลือกหลายทางหรอก อย่างน้อย สิ่งที่ทำ ก็ทำให้ตัวป้า กับ นังรอด ไม่อดตายไปวันๆ เงินที่เหลือ ก็พอได้ค่ายามากินบ้าง เราก็ต้องช่วยตัวเราเองก่อน จะรอคนอื่น... ป้ายังหายใจได้ ก็สู้ไป จนกว่าจะตายโน่นแหละ..
น้ำเสียงที่ดูปล่อยวางและแฝงไว้ซึ่งความหมดหวังกับการที่จะให้ใครยื่นมือมาช่วยของป้าขวัญ ทำให้ใจผมรู้สึกหดหู่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว...
ป้าครับ ผมอาจจะเป็นอีกคนหนึ่งนะครับ ที่จะพยายามหาวิธีช่วยป้าให้ได้ ขอให้ป้าเชื่อผมนะครับ น้ำเสียงของผมบอกถึงเจตนารมย์ที่แน่วแน่
ป้าขวัญยิ้ม... ตาฝ้าขาวคู่นั้น มีน้ำใสๆไหลออกมา..พร้อมกับคำว่า
ป้าขอบใจนะ อย่างน้อย วันที่ป้าตาย ป้าจะจำไว้ว่า ได้คุยกับคนใจบุญอย่างพ่อหนุ่ม บุญที่อยากทำ ขอให้พ่อหนุ่มได้รับคืนเยอะๆนะ เสียงแหบแห้งแต่ฟังแล้วอ่อนโยนของป้า ทำให้ผมมุ่งมั่นที่จะทำให้ได้อย่างที่บอกแกไป....
สองเดือนหลังจากนั้น .....
ป้าครับ ผมทำได้แล้วนะครับ ผมหาคนมาช่วยป้าได้แล้วครับ ผมและเพื่อนๆช่วยกันสื่อให้หลายๆฝ่ายได้ทราบเรื่องของป้า มีคนใจบุญยื่นมือมาแล้วครับ ... เขาจะช่วยป้าอย่างเต็มที่เลยครับ..
ผมบอกป้าทั้งน้ำตา.....
แต่............... ป้าทำไมไม่รอผม.... ทำไมล่ะครับ...
ผมทำตามสัญญานะครับป้า...... ผมทำได้จริงๆครับป้า...
ทำไม...ป้า... ไม่รอผมครับ...
ป้าขวัญเสียชีวิตจากโรคประจำตัว
ผมรู้ก็ตอนจะมาบอกข่าวดีกับป้าขวัญ... ซึ่ง... ผม..มาช้าไป..
....ในวัดนั้น ที่เก็บกระดูกของป้าขวัญ ไม่มีแม้แต่รูปติดหน้าที่เก็บกระดูก
แต่สิ่งที่ทำให้ผมยิ่งเศร้าและน้ำตาไหลหลั่งมากมาย ก็คือ....
เมื่อได้รู้จากเด็กวัดว่า นังรอด หมาตัวนั้น มาเฝ้านายของมัน จนตัวมันเอง ก็ตาย.... มันไม่กินข้าว ได้แต่นอนนิ่งๆ เหมือนกำลังจะบอกว่า ให้ป้ารอมัน มันกำลังจะตามไป.....
สู่สุขคตินะครับ ทั้งคู่ ป้ากับนังรอด ไม่ต้องดิ้นรนแล้วครับ ป้ากับนังรอด ไม่ต้องไปก้มหน้าอยู่ตรงนั้นแล้วครับ หลับให้สบายนะครับ ผมขอโทษที่มาช้าไป...
